NIEUWSBRIEF ARCHIEF
>Nieuwsbrief | Juli 2019
>Nieuwsbrief | Februari 2019
>Nieuwsbrief | Juli 2018
>Nieuwsbrief | Januari 2018
>Nieuwsbrief | Juli 2017
>Nieuwsbrief | Januari 2017
>Nieuwsbrief | Juli 2016
>Nieuwsbrief | Januari 2016
>Nieuwsbrief | Juli 2015
>Nieuwsbrief | Januari 2015

Nieuwsbrief | Juli 2019
Door: Elly Harleman van Noort


(Penningsmeester en secretaris van de Alafya Foundation)

Aan al degenen die de Alafya Foundation een warm hart toedragen. Met plezier willen we u weer iets laten weten over de kinderen, groot en klein, in het kinderhuis The Kids Shelter in Sunyani en kinderen in het Noorden, rondom Bolgatanga die door onze stichting worden ondersteund zodat ze naar school kunnen of een vak leren. Soms wordt er voor andere zaken financiële hulp geboden! Deze keer willen we u wat meer laten weten wat er in het Noorden, rondom Bolgatanga gebeurt. Ook deze keer wens ik, Elly, u ook namens Gerdy veel leesplezier!!
Beste lieve mensen, allemaal. Met deze contactbrief willen we u vertellen over wat er in het Noorden rondom Bolgatanga, zoal gebeurt. Bij onze zakelijke gegevens staat genoemd: Schoolfonds. De donaties op deze rekening maken het mogelijk om kinderen naar school te sturen. En de Salvatoriaanse Gezins-adoptie uit Eindhoven helpt ons daarbij, en zo lukt dit allemaal!
Toen ikzelf voor het eerst naar Ghana ging, in 1986, was het een ervaring die ik nooit zal vergeten! Allereerst de warmte die als een deken om me heen viel toen ik uit het vliegtuig stapte. Dan een autorit van ongeveer 1000 km. in twee dagen met deze warmte, waarvan ongeveer 200 km. over slecht asfalt en verder over ongeplaveide wegen, dat geeft veel stof, zoals u zult begrijpen. En dan ben je in Bolgatanga, in het Noorden van Ghana(de wegen zijn in de afgelopen tijd zeer verbeterd en je kunt het nu wel in één dag redden als het moet). Om als je er dan bent te ontdekken b.v. dat je alleen gefilterd water kunt drinken, en er geen elektrisch is. Wel butagas, als je dat kunt betalen! Als een westers mens naar de leefomstandigheden van de mensen in de dorpen rondom Bolgataga kijkt, zoals ik toen voor de eerste keer, kun je het niet geloven dat het is zoals het is. Toen ik in 2016 de laatste keer in Ghana was, ook in Bolgatanga, en mee ging op huisbezoek ergens op het platteland, dan zie je dat er in 30 jaar in deze noordelijke omgeving, het platteland niet altijd veel veranderd is aan de leefomstandigheden van mensen. Hoe mensen water moeten halen en daar soms zelfs een half uur voor moeten lopen: zomaar een voorbeeld! Maar in de loop van de tijd heb ik wel ontdekt hoe sterk mensen, vooral vrouwen, kunnen zijn en met minieme mogelijkheden proberen opleidingen te volgen, wat van het leven te maken.
Dit alles heeft ook te maken met het klimaat. Het Noorden van Ghana ligt tegen de sahel aan, droog, afhankelijk van de regen op de goede tijden om te kunnen zaaien en oogsten. Als dat mis gaat ligt mogelijk honger op de loer. In deze tijd met de veranderingen van het klimaat is dat vooral in het Noorden van Ghana duidelijk merkbaar. Soms is er teveel regen, en als er dan gezaaid is spoelt alles weg en dat is een ramp, dan moet je nieuw zaad hebben en als je daar eigenlijk geen geld voor hebt. En dan speelt de hitte/temperatuur hier een grote rol. In de droge tijd vaak tussen de 30 en de 40 graden, in de regentijd is de temperatuur veelal onder de 30. Ooit stuurde Gerdy een brief en daar schreef zij: Het was zo koud, maar 24 graden, we, zij en haar collega’s, hebben een vest opgezocht!
De Alafya Foundation biedt hier in het Noorden een helpende hand. Op een lijst met nr. 1 t/m 65 staan bij elk nummer de namen van jongere en/of oudere kinderen die veelal niet bij hun eigen ouders wonen maar bij familie, in welke vorm dan ook. b.v. een oma die voor haar kleinkinderen zorgt omdat moeder is overleden, meer dan eens bij een bevalling, en de vader helemaal uit beeld. En oudere kinderen die meer dan eens zorgen voor kleiner broertje(s ) en/of zusje(s). Zo werd bij huisbezoek in januari 2018 een situatie ontdekt van een oma met een dochter en een kleinkind. Oma kon bijna niet opstaan en lopen, haar dochter was er nog slechter aan toe en de kleindochter gaat altijd weer naar school, Junior Highschool 2, ondanks alles wat ze thuis moet helpen! Er is een rolstoel geregeld en steunstokken om te lopen, en een matras zodat de vrouwen niet meer op de grond liggen in hun situatie. In februari 2019 trof de huisbezoeker, Paul, een zeer dankbare familie aan! De kleindochter krijgt ondersteuning van het schoolgeld, dat maakt dat ze zeker weet naar school te kunnen gaan, ook volgend jaar het 3e jaar JHS. En zo worden veel kinderen en ook jongeren gesteund om hun school/ opleiding te kunnen volgen. Voor jongeren vakopleidingen b.v. timmerman, kapper/ster, naaister, metselaar of in de elektro sfeer. Goede vaklui vinden altijd werk! In meerdere gevallen wordt er ook ondersteuning gegeven voor voeding, diverse malen is er ondersteuning gegeven aan families met ernstige zieken, omdat medicijnen vaak niet kunnen worden betaald. In de nieuwsbrief van januari 2016 heeft u het levensverhaal van Juliana kunnen lezen. Zij is opgegroeid in deze omgeving van Bolgatanga. Ze vroeg om steun bij haar studie voor verpleegster, en er stond, op de eerder genoemde lijst, dat ze met goed gevolg is geslaagd en haar diploma heeft en nu werkt in het ziekenhuis in Bolgatanga.
Met de foto's deze keer een klein beeld, iets, van de leefomstandigheden van de mensen op het platteland rondom Bolgatanga. Als ik deze foto’s weer zie dan heb ik eigenlijk geen woorden dan deze: U zou het zelf eens moeten zien. Wat moeten mensen sterk zijn en ook inzicht krijgen in hun situatie om te leven en te overleven! Juliana was zo’n jonge vrouw! Zij groeide op, op het platte land rond Bolgatanga.
Dit alles om iets te schetsen van het werk vanuit de Alafya Foundation rondom Bolgatanga, in het Noorden van Ghana.
Tot slot: Ook aan het eind van deze contactbrief willen wij u zeggen hoe blij we zijn met uw steun voor het werk dat rondom Bolgatanga/Ghana gedaan kan worden, namens de Alafya Foundation. Met uw steun en Gods hulp kunnen en mogen we jonge mensen en kinderen hoop geven op een toekomst, proberen hen weerbaar te maken om te leven in het land waar zij geboren zijn!

Nieuwsbrief | Februari 2019
Door: Gerdy Osei-van Noort


(oprichter Alafya Foundation)

Lieve Familieleden, Vrienden en Bekenden,

En nu moet die brief vandaag klaar, anders...
Het Nieuwe Jaar is allang niet ‘Nieuw’ meer, maar gelukkig ook nog niet ‘Stokoud’.
De afgelopen maanden in het Kinderhuis waren erg druk, allereerst de drukte van onze 6 kinderen die thuis kwamen voor de Kerstvakantie van uit de verschillende kostscholen, de voorbereidingen voor de Kerstdagen, en dan weer de voorbereidingen om weer naar school terug te gaan, zo rond half Januari. Als ze dan weer weg zijn zeggen we toch , ondanks alle gezelligheid, ’de vlag uit’ en is de rust weer terug gekeerd, nou ja terug gekeerd, de 6 kleinere kinderen die thuis blijven, kunnen het huis ook behoorlijk op z’n kop zetten. (Ik denk maar aan mijn eigen jeugd, wij waren ook met z’n zessen…en wij hebben onze ouders ook wel eens tot wanhoop gedreven, denk ik. Maar ook als ik terug denk vervult grote dankbaarheid mijn hart voor onze ouders en het gezin waar ik mocht opgroeien. Dat is een grote Zegen!).
Gedurende de Kerstvakantie heb ik de kerkeraad van de Presbyterian Church in Sunyani waar we altijd kerken, gevraagd of een van de ouderlingen bereid was om een paar avonden te komen om onze grotere kinderen wat dieper te leiden in de dingen van God. Inderdaad kwam een van de ouderlingen 5 avonden, wat heel bijzonder was! Hij heeft deze kinderen tot Christus geleid, ik kijk er met grote dankbaarheid op terug.
Het jaar 2019 wordt erg spannend: 3 van onze oudere kinderen moeten Senior High School eindexamen doen, vergelijkbaar met het VWO. Emmanuel en Razack (Jesaja) die vorig jaar Junior High School examen deden hadden uitslag: Emmanuel heel goed en zit nu in klas 1 Senior High School, Jesaja minder goed maar hij wilde ook absoluut niet naar Senior High School. Hij is nu terug naar Bolgatanga waar hij bij een automonteur dat vak leert. Matthew doet dit jaar het examen Junior High School en die gaat juist graag naar Senior High School in September dit jaar. En dat gaat lukken.
Eind Februari hoop ik weer naar Bolgatanga te gaan voor het werk van het Schoolfonds. Het plan is dat ik samen met Laadi en Paul onze locale vrijwilliger weer een aantal huisbezoeken ga maken, o.a naar een gezin waar we vorig jaar februari ook geweest zijn. Dat zal ik nooit vergeten. Hoewel ik veel armoede heb gezien in het noorden van Ghana, toch kwam dit weer als een schok: toen we de compound binnen kwamen en de twee kamertjes zagen van een vrouw van ongeveer 45 jaar, haar oude moeder, haar zoon van ongeveer 17 en een dochter van 15. Het laat zich moeilijk beschrijven: haar benen uitgestrekt. Bij nader onderzoek bleek dat zij haar benen niet kon buigen en weer strekken. Wat voor ziekte dat was? In de beide knieholtes had zij allemaal kleine littekens, teken dat een locale behandelaar er bij was geweest, zonder resultaat. We probeerden haar met z’n tweeën op te hijsen, maar ze kon nauwelijks op haar voeten staan. Toch hebben we haar aangeraden te oefenen: met behulp van twee buren om dagelijks even op haar voeten proberen te staan, en de knieën een klein beetje te buigen. Ook oefenen met haar vingers… maar ze wilde veel liever dood gaan. Haar moeder was ook zo stijf als een boom en kon slechts met grote moeite overeind komen. Ook oefeningen voor gedaan en tot troost gezegd dat ik dat zelf ook deed. Dan de zoon een dove jongen, had een klein bedrag nodig om terug naar de speciale school te gaan. En dan de 15-jarige dochter, die was er niet, maar was op school, tweede klas Junior High School. Wat zouden wij verder kunnen doen? Als de armoede je aanstaart: geen medische hulp, gebrek aan voldoende, goede voeding, geen geld voor de speciale school voor de jongen, geen professionele zorg. De dochter overbelast met de dagelijkse zorg voor haar moeder en grootmoeder, elke dag voor zij naar school gaat probeert zij de moeder en grootmoeder te badderen, en wat pap klaar te maken en dan moet zij s’ avonds koken en ook nog huiswerk maken als het donker is geworden. Geen elektriciteit, geen stoel, geen tafel om wat bij te werken.
Hoe te helpen?? Toen kwam er een verzoek van de grootmoeder om een rolstoel zodat beide dames die zouden kunnen gebruiken. Geen probleem…ik had nog een goede rolstoel in het Kinderhuis, Sunyani. En toen de zieke dochter: zou zij een matras kunnen krijgen want de cementen vloer is wel erg hard voor haar pijnlijke botten. Ook geen probleem! Paul werd belast met het kopen van een matras en bij de mensen te brengen. Gerdy beloofde zo snel mogelijk de rolstoel per publiek vervoer naar Bolgatanga te sturen en alweer Paul zou de stoel bij aankomst naar het huis brengen. Een kwartaal bedrag voor goede voeding en ook voor de schoolbenodigdheden van zoon en dochter,…… en dat alles werd weer mogelijk gemaakt door de Alafya Foundation, waar U die dit leest zo trouw aan bijdraagt.
In Augustus vorig jaar hebben we deze familie weer bezocht: de zieke moeder zat in de rolstoel, met een stralend gezicht dat er duidelijk veel beter gevoed uitzag. De grootmoeder liep met echte wandelstokken die een Amerikaanse ons had meegegeven. Het was geweldig om te zien, de dankbaarheid straalde van de mensen af.
Nu nog iets anders: naast de laptop op mijn bureau staat een grote foto van Eva, het meisje dat gesponsord werd door de Alafya Foundation gedurende de drie jarige opleiding tot verpleegkundige. Zij heeft vorige week haar bul ontvangen. De Foundation is zeer trots op haar !! Zij heeft het prima gedaan. (Zie: contactbrief januari 2016, hieronder)
En dan nu nog iets over de bouw: In de laatste brief van Juli 2018 had ik het over een onafgemaakt gebouw op het terrein van het kinderhuis. Geen geld en dus een 4-jarige bouwstop. Vorig jaar September kreeg ik echter een goed bericht van mijn zus Elly: er was een gift van Euro 4000.00 binnengekomen uit Egmond aan Zee, juist op het moment dat we aan het beraadslagen waren over “hoe verder met de bouw“. Samen met andere giften eerder dat jaar hadden we nu een bedrag van ongeveer Euro 5500,00. Besloten werd het geld onmiddellijk te gebruiken voor de genoemde bouw: de vloer van de eerste verdieping werd in december gestort. De afgelopen maand werd een trap naar de eerste verdieping geconstrueerd en we hopen dat we in de volgende maanden de muren van de eerste verdieping kunnen optrekken. Er zijn meer dan genoeg bouwstenen gemaakt, dus we hopen dat dat gaat lukken. En misschien aan het eind van dit jaar het dak erop? We hope and pray.
Tenslotte nog dit: drie van de grotere kinderen, Michaela, Rita en Baba gaan ons huis verlaten in 2019. Blijf deze kinderen gedenken nu zij de wijde wereld in gaan en niet langer kunnen blijven in the Kids’ Shelter. Hier laat ik het verder bij, wij zijn dankbaar voor alle zegeningen en willen ook u zeggen hoe blij we zijn met uw steun voor het werk dat in Ghana namens de Alafya Foundation gebeurt, gedaan kan worden. Met uw steun en Gods hulp kunnen en mogen we kinderen hoop geven op een toekomst, proberen hen weerbaar te maken om te leven in het land waar zij zijn geboren! Moge God u zegenen!

Moses en Gerdy.

Nieuwsbrief | Juli 2018
Door: Gerdy Osei-van Noort


(oprichter Alafya Foundation)

Sunyani, Ghana 8.7.2018

Het regent, O, wat regent het! Ik hoor het in mijn warme bed. Ja, het regent meestal in de avond of ook in de nacht,s morgens is het dan heel somber maar in de middag schijnt de zon weer uitbundig. Het is regentijd, onbeschrijflijk hoe snel alles groeit en bloeit. Maar ook hoe snel het veld achter het Kinderhuis blank staat ondanks 2 soakaways, 2 diepe putten die door pijpen met elkaar verbonden zijn en het water van het dak en het afval water van badkamers en keuken moeten opvangen. Maar dat eigenlijk niet allemaal kunnen verwerken. Wat te doen? Op ons eigen terrein hebben we daarom een drainfield gemaakt. Dat idee kwam van het internet via Grandma Judy de Amerikaanse dame die 2 jaar geleden in het Kinderhuis woonde. Dus de instructies gevolgd: wijde, lange PVC pijpen gekocht, gaten in de pijpen gemaakt, de pijpen aan elkaar verbonden, alle pijpen omwikkeld met een soort muggen gaas, diepe greppels gegraven vanaf de 2e soakaway over een lengte van 200 meter en de pijpen erin gelegd, begraven en daarna was het afwachten of het zou werken: het overtollige water van de 2e soakaway kon zo in de pijpen stromen waardoor het water via de zelfgemaakte gaten regelmatig verdeeld wordt over een afstand van 200 meter. En nu 2 jaar later is het nog steeds: so far so good!

Dan nu weer iets over de kinderen in de Kids' Shelter, het Kinderhuis. Afgelopen maand hebben Emmanuel en Razack, die nu Jesaja genoemd wil worden, examen gedaan na de 3-jarige Junior High School. Het wachten is nu op de uitslag in Augustus. Wat een wachttijd! En wat daarna? Dat hangt natuurlijk van de resultaten af en we hopen dat beiden verder kunnen naar de Senior High School ook voor 3 jaar. En om deze wachttijd op te vullen gaat Emmanuel dagelijks naar een reparatie winkel voor radio’s en TV's. Daar ligt zijn interesse en hij heeft het naar zijn zin. Hij verdient er niets mee maar hij leert wel en daar gaat het om. Zo ook Jesaja, hij gaat elke dag naar een animal farm met kippen, parelhoenders, kwartels (die vogels heb ik in Nederland nooit gezien, ken ik alleen uit het Bijbelverhaal met Moses en de Israelieten in de woestijn). Verder varkens, kalkoenen, ganzen en eenden. Hij kon daar blijven slapen maar dat wilde hij liever niet maar Moses vond 'geen onzin' dus hij bleef daar en nu vindt hij het leuk. In het weekend komt hij thuis.

De 3 studenten in de Senior High School komen over 2 weken weer thuis met vakantie. Daarna gaan ze hun laatste jaar in. Ook Matthew die nu nog in de 2de klas van JHS is, gaat in September naar de 3de klas. Hij moet dus ook daarna examen doen voordat hij naar de SHS kan. Best spannend allemaal. Eind deze maand komt Matthew ook thuis voor vakantie, en natuurlijk ook de 6 kinderen die hier vlakbij naar de Basisschool gaan.

En dan vakantie tijd: we hopen minstens een week naar Bolgatanga te gaan met ons busje zodat de kinderen weer kunnen reconnecten met hun familie (voorzover zij die nog hebben). We verwachten 2 Amerikaanse meisjes (rondom de 20 jaar) die voor 4 weken komen en een Vacation Bible School willen organiseren met de kinderen. Dat hebben zij vorig jaar al eerder gedaan en hebben gevraagd of zij weer mogen komen. De kinderen vonden het erg fijn en natuurlijk is dat goed.

Als laatste: ons gebouw onder constructie. Al enige jaren geleden zijn we begonnen met de bouw van een plek waar vrijwilligers of gasten kunnen verblijven. Het heeft een begane grond en een verdieping er op. De 3 ruimten beneden zijn bedoeld als volgt: 1 als opslagplaats voor het Kinderhuis en 2 als stores. Een store is een ruimte voor een klein winkeltje. Deze stores willen we verhuren aan mensen die ruimte zoeken om zo’n klein winkeltje -een Winkel van Sinkel- te kunnen openen. Hoe ver zijn we er mee gekomen? De fundering is gemaakt en de muren zijn opgetrokken tot aan lintel level. De septic tank die tzt met de toiletten verbonden gaat worden is klaar…. Maar nu is het geld op. Ghanezen kopen bouwmaterialen en bouwen verder als ze weer wat geld hebben en als het op is dan is het stop met de bouw. En zo is het met ons gebouw ook. Wat we hebben gedaan is van giften speciaal voor dit doel gegeven niet van de reguliere donaties die voor het werk bedoeld zijn. Nu wordt er ook heel wat uitgegeven aan schoolgeld vandaar dat de bouw plat ligt. Wel is er een groep mensen die wat willen doen en is er een gift toegezegd van Euro 4400,00. Bovendien is er een bijdrage van Euro 1100.00 samen dus Euro 5500.00. Daarmee willen we de vloer van de 1ste verdieping klaar krijgen. We hebben meer dan genoeg stenen om dan de muren verder op te bouwen en dan is het hopen en vertrouwen dat er genoeg fondsen zullen komen om het dak er op te zetten.

U ziet deze keer is het een vrij korte brief. Ik wil U allen een goede zomertijd wensen, of U nu met vakantie gaat of niet. Tenslotte is het toch nog steeds: Oost, West, Thuis, best. God zegene U waar U ook bent of verblijft. Met hartelijke groeten van ons allen:

De kinderen in Bolgatanga, de kinderen in het Kinderhuis en natuurlijk ook van Moses en Gerdy.

Nieuwsbrief | Januari 2018
Door: Gerdy Osei-van Noort


(oprichter Alafya Foundation)

Sunyani, Ghana 28.1.2018

Lieve mensen,

Aan het begin van dit alweer 1 maand oude jaar als vanouds een brief vanuit Ghana. Ik wil U van harte danken voor alle steun in het afgelopen jaar voor de Alafya Foundation, ik wil u ook informeren betreffende de Kids Shelter in Sunyani en het Schoolfonds in en rond Bolgatanga en zo het contact bewaren wat nodig is tussen Vrienden en Bekenden. Tenslotte wil ik U allen nog een gezegend en gelukkig Nieuw Jaar toewensen. Hoe is het vorige jaar voor U geweest? Ik hoop dat U een goed jaar hebt gehad, en wat is een goed jaar? Een jaar waarop U in dankbaarheid kunt terugzien ondanks de moeilijkheden die we natuurlijk allemaal hebben gehad, maar waardoor we God’s nabijheid konden ervaren.

Wat ons zelf betreft is er veel gebeurd in het afgelopen jaar: Op 19 februari 2017 werd onze 3de kleinzoon (ons 5de kleinkind) geboren, in de V.S., in Boston. Ik, Gerdy, mocht er bij zijn en weer ervoer ik het als een groot wonder! Eind maart ben ik weer naar Ghana gevlogen. Dat was een gelukkig weerzien. Hoe het kwam weet ik niet maar lange tijd heb ik me daarna niet goed gevoeld. Bovendien ben ik vaak gevallen tot ik in september zo op mijn achterhoofd viel dat het gat gehecht moest worden. Daarna heb ik 4 weken fysiotherapie gehad waar ik enorm van opgeknapt ben. Ja dat is mogelijk hier, zelfs vlakbij ons huis. Een Ghanese fysiotherapeut in Nederland opgeleid heeft hier pas een centrum geopend. Vallen komt niet meer voor en daarvoor ben ik ziels dankbaar. Op 11 november 2017 trouwde onze jongste dochter Dinah, wat een gelukkige dag was. Moses heeft zich geweldig gehouden en dankbaarheid vervult onze harten.

Een grimmige stofwind vanuit de Sahara teistert het land zoals ieder jaar in deze tijd: de Harmatan. Je hebt gedweild en een uur later zie je de voetstappen weer op de grond, je huid is zo droog dat het schilfert en heeft alle mogelijke cremes nodig, je lippen springen zonder lippenbalsem. Wat een klaagzang, het is echt wel een beetje overdreven. Maak u geen zorgen! Er is vrede in Ghana en we mogen dus echt niet klagen! In de vorige brief had ik het vrij uitgebreid over de politieke situatie. De nieuwe president probeert duidelijk zijn beloften van de campagne waar te maken bijvoorbeeld in September 2017 werd het onderwijs in de 3 laatste jaren van het voortgezet onderwijs in de regeringsscholen gratis! De implementatie hiervan was niet eenvoudig maar de president zei het zo: we will falter but not fail’, met andere woorden ‘we zullen fouten maken maar niet falen’. Het is vrij rustig in het land en daarvoor zijn we heel dankbaar, we zullen de politiek nu verder laten rusten, althans in deze brief.

Nu wil ik het graag hebben over het Kinderhuis in Sunyani. Hier hebben we in totaal 12 kinderen waarvan er 6 op een kostschool zitten, 3 in Junior High School en 3 in Senior High School. Zij komen elke vakantie thuis, zoals de laatste kerstvakantie. Dat is altijd erg gezellig en daar genieten we erg van. Natuurlijk komen ze met uniformen die gerepareerd moeten worden en kapotte schoenen, en hongerige magen en nog veel meer!! Maar je kunt ook zien hoe ze groeien en ook in hun gedrag wijzer worden. De 6 jongsten die altijd bij ons zijn, gaan naar de basisschool hier niet ver vandaan. Dat ze allemaal ouder en wijzer worden geldt natuurlijk ook voor deze kinderen. Het hele jaar kwamen bekenden en onbekenden het Kinderhuis bezoeken met hun gaven. De Locale Presbyteriaanse Kerk in Sunyani waar we elke zondag kerken, samen met de kinderen die naar de zondagsschool gaan, liet zich ook niet onbetuigd. Op 2de kerstdag kwam een grote groep leden met een enorme donatie. Ik wilde wel dat U het had kunnen zien en ervaren hoe blij dat maakt dat we deel zijn van de kerk.

Als vanzelf gaan mijn gedachten uit naar U die ook zo trouw blijk gaf in 2017 van Uw meeleven. Het zijn Uw giften die het mogelijk maken dat we altijd het schoolgeld kunnen betalen, en ook alle benodigdheden zoals pennen, boeken, schriften, uniformen, schooltassen, kleding en schoenen. En dan natuurlijk de maandelijkse vaste lasten, elektriciteit, gasflessen die elke keer gevuld moeten worden, salarissen. Sinds vorig jaar hoeven we niet meer voor water te betalen omdat we een waterput hebben kunnen slaan op het terrein van het kinderhuis. Dat is een opluchting: Altijd water, schoon water uit de kranen. Dit konden we doen van Uw giften: Namens alle kinderen onze hartelijke dank!

Ook het onderhoud van het gebouw is belangrijk. Zo konden we ook een van de badkamers renoveren, waarbij een lekkage werd ontdekt, waar we lang naar hadden gezocht. Over onderhoud gesproken: De bus (13 seater Hyundai bus) heeft ook kosten en onkosten. Dit jaar wordt de bus 8 jaar oud, maar ziet er nog heel goed uit, deze kan nog heel lang mee.

Nu het Schoolfonds: Volgende week maandag 5 februari hoop ik met de bus naar Bolgatanga te gaan. De bus wordt dan volgeladen met zakken rijst, maïs, flessen olie, biscuits en frisdrankjes en zeep middelen, allemaal voor Laadi’s Home met veel meer kinderen dan wij. Wij hebben zoveel gekregen dat we de kinderen van Laadi’s Home ook gelukkig willen maken. Ook is het heel belangrijk dat ik daar regelmatig kom om de contacten te onderhouden met ‘Mama Laadi’, zij is degene die in het Noorden/ Bolgatanga alle zaken wat betreft het Schoolfonds behartigt. Altijd in samenspraak met mij. In de loop der jaren is het aantal kinderen dat ondersteund werd verminderd. Dat is goed want dat betekend dat zij langzamerhand op eigen benen komen te staan. Zo hebben we eind vorig jaar 5 families van de lijst geschrapt en Laadi heeft altijd weer nieuwe gegadigden die voor hulp in aanmerking komen. We willen Paul -een onderwijzer-, inschakelen en vragen of hij regelmatig huis bezoeken wil maken. Laadi kent hem goed en hij helpt Laadi bij van alles en nog wat. Wij hopen dat dat gaat lukken! Paul zou dan bij die nieuwe aanmeldingen huis bezoeken kunnen doen, een rapport schrijven zodat ik ook wat inzicht krijg en een besluit kan nemen. Dat deed ik vroeger vaak zelf maar daar heb ik niet meer zoveel energie voor. Dat brengt me bij een overzicht van alle mensen die we ondersteunen (per 1 januari 2018) in Bolgatanga en de dorpen daar omheen:
- Kleuterschool | 1 kind
- Basisschool | 31 kinderen
- Junior High School (JHS) | 9 kinderen
- Senior High School (SHS) | 6 kinderen
- Verpleegkundige opleiding (volledig- en gedeeltelijk sponsorship) | 2 jongeren
- Pabo (volledig- en gedeeltelijk sponsorship) | 2 jongeren
- Ondersteuning technische vakken | 13 jongeren
  (Denk aan electricien, naaister, weefster, timmerman, automonteur, lasser, banden reparateur, tegelmaker en zetter.)
- Weduwen en grootmoeders | 30 ouderen

Er zijn ook jongeren die zelf gaan ontdekken dat zij ook zelf mee kunnen werken, bijdragen aan hun eigen opleiding, bijv. Elijah die na 3 jaar JHS niet verder wilde leren. Hij wilde radio- en TV reparateur worden. Daarmee hebben wij hem geholpen en hij begon wat te verdienen. Na enige tijd kwam hij terug en besefte dat hij verder wilde leren. Hij wilde zijn cijfers van JHS verbeteren en of de Stichting dat zou willen betalen. Ik vond het natuurlijk prima dat hij verder wilde komen maar ik vond ook dat hij dat zelf moest betalen van zijn eigen verdiensten. En dat heeft hij gedaan. Daarna kwam hij terug met hetzelfde verzoek met betrekking tot het volgen van 3 jaar SHS, prima maar zelf betalen. En dat is ook gelukt. Met een heel goed eind resultaat. Toen wilde hij naar de Teachers’ Training College (Pabo) en we besloten hem daar mee te helpen. Dat is een opleiding waarbij de studenten intern zijn dus zou hij zijn reparatie werk niet kunnen doen. Hij is nu in zijn eerste jaar en is dolgelukkig. Hij is een van de 2 Pabo studenten die volledige ondersteuning heeft. Dat besluit hangt af van de achtergrond van de kandidaat. Wel moet Elijah een deel van de kosten terug betalen na zijn opleiding.

Dat we al deze mensen financieel kunnen ondersteunen/ helpen is mogelijk omdat de Stichting Salvatoriaanse Gezinsadoptie te Eindhoven ons, de Alafya Foundation, financieel steunt in onze opzet van hulp in het Noorden, rond Bolga. Met dank aan U allen en bovendien dank aan God wil ik nu eindigen, God zegene U allen in het al reeds begonnen jaar 2018.

Gerdy en Moses.

Nieuwsbrief | Juli 2017
Door: Elly Harleman van Noort


(Penningsmeester en secretaris van de Alafya Foundation)

Aan al degenen die de Alafya Foundation een warm hart toedragen:
Met plezier willen wij u weer iets laten weten over de kinderen, klein en groot, die hun thuis hebben in het kinderhuis The Kids Shelter in Sunyani en de kinderen in het Noorden, rondom Bolgatanga die door onze stichting worden ondersteund zodat ze naar school kunnen of een vak leren. Soms, in geval van nood, wordt er voor andere zaken financiële hulp geboden. We wensen u veel leesplezier!

Het gaat best goed met de kinderen in het kinderhuis The Kids Shelter. De jongere kinderen zijn daar gewoon. De gewone gang van zaken. Slapen, eten, naar school, huiswerk, in huis helpen, spelen enz. De oudere kinderen zijn in Sunyani op kostschool. Een vrij normale situatie in Ghana als je als ouders het kan betalen. Het is duurder, maar duidelijk beter onderwijs. Met Pasen waren alle kinderen weer in het kinderhuis, klein en groot, en dat was een fijne tijd met elkaar. Het was vakantie en dan ga je naar huis! Voor al deze kinders hun thuis. Ma Gerdy, zoals de kinderen Gerdy noemen, was er weer bij! Ook de kinderen rondom Bolgatanga worden goed gevolgd. Daar zijn soms wijzigingen in het aantal kinderen dat we steunen. Enkele kunnen nu voor zichzelf werken en zo in hun levensonderhoud voorzien. En dat is een goede zaak. Gelukkig kunnen we nog altijd zoveel kinderen steunen, ongeveer 120, ondanks dat in Ghana de laatste jaren alles duurder is geworden zoals elektriciteit en levensmiddelen. Met de feestdagen, zoals Kerst en Pasen, worden er de laatste jaren veel giften gebracht in natura bij het kinderhuis zoals rijst, olie en eieren [maar ook geldbedragen]! En dat is om blij en dankbaar voor te zijn. De Salvatoriaanse Gezinsadoptie te Eindhoven steunt ons in het werk in Bolgatanga, en ook daar zijn we blij mee!

Nog even het volgende: Gerdy was met Pasen weer in Sunyani, zo las u. Na het herstellen van 2 hevige malaria aanvallen -hier in Nederland in Veenendaal-, is Gerdy 2 maanden in Amerika geweest vanwege de geboorte van een vierde kleinkind, een jongen, alles is prima verlopen!

U heeft al eens kunnen lezen dat er in Ghana ook duidelijk klimaatsproblemen zijn. Wel; eind februari jlvwas er in Sunyani geen water meer. De rivier die het water levert via het waterleidingbedrijf stond droog. Geen water uit de kraan en stelt u zich de rest maar voor wat dat betekent; geen water! Goede raad was duur maar wel effectief! Moses de man van Gerdy heeft zijn werk in de bouw, als klein zelfstandige. Hij weet hoe je dit probleem kunt oplossen. Hij heeft een bore-hole laten slaan, diep in de grond, en het was meteen raak: Schoon water heel diep uit de grond! Maar dat bracht kosten mee van €2000,00. Dit geeft voor het kinderhuis en voor hun eigen huis voldoende water. De kosten zijn gedeeld! Nu wordt er nog een hoge paal geplaatst waarop een platte vloer van speciaal beton [kosten € 900,00] waar op een hele grote poly-tank geplaatst kan worden, waarin dan het water uit de bore-hole wordt gepompt. Als de poly-tank hoog staat, komt er druk op het water wat heel fijn is bij het gebruik! Om u een klein beetje idee te geven wat een poly-tank is, zie foto 1. Dit geheel staat naast het huis van Gerdy en Moses. De kleinere staat veel hoger dan de grote! Daardoor kan er druk op het water komen. Ook bij het kinderhuis staat een grote poly-tank. Deze zijn al direct geplaatst toen het kinderhuis en het huis van Gerdy en Moses zijn gebouwd, om zo bij waterschaarste toch altijd water in voorraad te hebben. Je laat ze via een tankauto of anderszins vullen! De tank die nu geplaatst gaat worden komt heel hoog te staan, duidelijk hoger dan op foto 1. In het kinderhuis en bij Gerdy thuis staan er altijd in keuken, douche,toilet hele grote emmers met deksel vol water, oor het geval er geen water uit de kraan komt! Bij stagnatie van elektriciteit heeft het waterleidingbedrijf ook problemen en stagneert alles...

Dan; door het waterprobleem de volgende foto’s 2,3,4. Op foto 2 ziet u een Baobab-boom -in deze droge tijd met weinig blad-, met rondom de stam een door mensen gecreeerde woon-, leef- en werksituatie die heel gewoon is zo aan de weg. U ziet de droge grond, rood/bruin die veel stof veroorzaakt. De grote oranje emmer zal vol water zijn, op de grond een groenig bakje, van emaille, om het water te kunnen gebruiken. Hoe is het mogelijk dat deze grote boom al zoveel jaren het houdt in dit warme droge noordelijk deel van Ghana? Als ik, Elly, in Ghana ben dan verwonder ik me daar altijd weer opnieuw over hoe groots en divers onze aarde is: Gods schepping! Op foto 3 nog een boom. Het is ongeveer een derde van de totale boom, Gerdy en Elly staan ervoor! Hier zijn we in een bomenpark, een arboretum, met nog heel veel tropische bomen, planten en struiken. Wat dan soms door me heen gaat: Waar komt al dat water vandaan om zo te kunnen groeien? Foto 4 is de markt, een klein stukje, in Bolgatanga in Noord Ghana. Ook hier rood/bruine grond, stoffig als maar kan, en alles wat je koopt kan onder dat stof zitten, tenzij de vrouwen alles steeds weer schoon maken. Op deze foto ziet u links achter oranje parasol een Mango-boom. Deze bomen groeien heel breed uit en geven veel schaduw. Heel vaak zie je bij een com-pound -huis en woonplek van families-, Mangobomen, vanwege de vruchten maar vooral vanwege de schaduw. Een iets koelere plek die zo nodig is, vooral op de heetste tijd van de dag. En natuurlijk worden de vruchten gegeten, veel vitamine c. Deze bomen zijn altijd groen!

Tot slot: aan het eind van deze contactbrief willen wij u zeggen hoe blij we zijn met uw steun voor het werk dat in Ghana namens de Alafya Foundation gebeurt, gedaan kan worden. Met uw steun en Gods hulp kunnen en mogen we kinderen hoop geven op een toekomst, proberen hen weerbaar temaken om te leven in het land waar zij zijn geboren!

Nieuwsbrief | Januari 2017
Door: Gerdy Osei-van Noort


(oprichter Alafya Foundation)

Aan al degenen die de Alafya Foundation een warm hart toedragen...
Met plezier willen we u weer iets laten weten over de kinderen in het kinderhuis The Kids Shelter in Sunyani en de kinderen in het Noorden, rondom Bolgatanga die door onze stichting worden ondersteund zodat ze naar school kunnen of een vak leren. Soms, in geval van nood, wordt er voor andere zaken financiële hulp geboden. Met deze contactbrief een keer een stuk tekst over de situatie in Ghana! En daarom wens ik, Elly, u allen veel leesplezier!

Lieve Mensen, Familieleden, Vrienden en Bekenden, Allereerst wil ik, Gerdy, U een heel goed jaar toewensen voordat ik aan de dankbrief begin:

HAPPY NEW YEAR ! AFISCHAA PAA ! YUUM PALE !

Een dankbrief aan U allen die in 2016 weer zo trouw hebben bijgedragen om het werk van de Alafya Foundation Ghana mogelijk te maken:
* Het werk in het Kinderhuis The Kids’Shelter in Sunyani, ongeveer 500km vanaf de hoofdstad Accra.
* Het werk van Het Schoolfondsin Bolgatanga, nogeens ongeveer 400km verder op naar het Noorden van Ghana. Met Het Schoolfonds helpen we ongeveer 120 kinderen die niet in een Kinderhuis wonen maar bij familie in/en rondom Bolgatanga.

Het is denk ik 2 jaar geleden dat ik, Gerdy Osei-van Noort, iets liet weten van de verschillende activiteiten in Sunyani en in Bolgatanga. Mijn Zus Elly, die ook vorig jaar ons weer met een bezoek vereerde heeft dat trouw gedaan en nu, wil ik weer proberen U het een en ander te vertellen. (Ik ben in Nederland, Veenendaal om van een aanval van malaria te herstellen). Hoewel Elly wat positieve ontwikkelingen in de laatste brief (juli 2016) noemde bijvoorbeeld verbeterd publiek vervoer en verbeterde wegen, wil ik het graag eens hebben over de politieke situatie in Ghana. De politiek in Ghana houdt mij enorm bezig (hoewel ik niet mag stemmen!). Als U naar Ghana zou komen als toerist dan ziet U hetzelfde als mijn Zus Elly: verbeterde wegen met verbeterd publiek vervoer. Maar als U hier zou wonen dan zou U veel dieper kunnen zien en begrijpen wat er in Ghana echt omgaat... enorme werkloosheid vooral onder de jeugd, goed ontwikkelde jonge mensen van Ghana, een verslechterde economie, corruptie onder alle lagen van de bevolking, afval van allerlei aard overal weg gesmeten, de Nationale Gezondheids Verzekering in elkaar gezakt met alle ernstige gevolgen vooral voor de arme mensen. Het afgelopen jaar was heel spannend want het was een verkiezings jaar: op 7 december 2016 waren er verkiezingen voor een nieuwe President en leden van het Parlement. De spanning was voelbaar vooral tussen de aanhangers van de 2 grootste partijen NDC en NPP.(Ghana heeft een multi-party system maar het zijn de 2 grootste partijen: de NDC = National Democratic Congress en de NPP = National Patriotic Party die elke keer weer om het botvechten.) Ik kan U verzekeren dat er het afgelopen jaar elke zondag in alle kerken om vrede gebeden werd. Er was een speciaal Vredes comitee van de verschillende Kerken om overal Vredes boodschappen te brengen. De vrouwen groepen van de Kerken kwamen in groten getale bijeen om voor vrede te bidden (zouden wij daar misschien iets van kunnen leren in de komende tijd). De National Democratic Party is de laatste 8 jaar de regerende partij geweest en de NPP is de winnaar geworden op 7 december 2016. Steeds belde ik Moses is er vrede? Ja, alles is vreedzaam, wat een opluchting. Op 7 januari a.s. wordt de nieuwe president, Nana Akuffo Addo, ingezworen.

Lieve mensen U vraagt U misschien af waarom al deze informatie? Meer en meer ga ik inzien de hopeloosheid van de situatie voor speciaal de jonge mensen van Ghana: tegenwoordig zijn velen van die jonge mensen goed opgeleid tot op universitair niveau... maar na het afstuderen geen baan! Als U wist hoe ouders krom liggen om allerlei opleidingen voor hun kinderen te betalen dan verwachten zij daarna hulp van deze kinderen op hun oude dag en niet dat deze grote kinderen nog steeds afhankelijk zijn van hun ouders. Geen toekomst, geen motivatie om je in te zetten voor de opbouw van het eigen land. Ik zie het aan onze eigen dochter, de jongste, een goede opleiding en geen werk! En dan denk ik aan al die vluchtelingen die uit Afrika in armetierige bootjes de Middellandse Zee oversteken en verdrinken. Je hebt beelden op je netvlies van Lampedusa, van Italie, van Griekenland waar zovelen aan land proberen te komen allen hopende op een betere toekomst niet wetende dat ze in een andere hel terecht komen. Er moet toch een oplossing zijn voor Afrika? Want het is in andere Afrikaanse landen niet veel beter, zo niet slechter! Ghana ontvangt zoveel donaties vanuit de hele wereld, wat wordt er mee gedaan? Waar blijft dan al het geld? Ghana heeft zoveel van eigen bodem: goud, hout, olie. Zien de leiders dan niet hoe moeilijk het is voor de mensen? Trekt niemand zich daar iets van aan? Of zijn de leiders alleen op eigen belang uit? Lieve mensen, hoe langer ik in Ghana ben hoe meer ik hier mee bezig ben...en ik moest het even kwijt. In dit alles is het een zegen dat de Ghanezen zo vreedzaam van aard zijn. Elke keer als ik mijn bezorgdheid uitsprak betreffende de verkiezingen dan werd er altijd gezegd: Madam, do not worry nothing bad will happen, we do not want war, we want peace, God is in control. Dit alles over de leefsituatie in Ghana!

Maar het zou niet volledig zijn als ik u niets liet weten over het reilen en zeilen van de kinderen die we ondersteunen en opvangen. Ik wil U vertellen dat de mensen in Abesim en Sunyani al jaren regelmatig giften komen brengen naar het Kinderhuis, maar dit jaar was het beduidend minder dan de jaren ervoor. Ik had het al over de verslechterde economie! Maar Moses vertelde dat er tijdens de Kerstdagen en Oud - en Nieuw zo enorm veel gebracht is dat het overweldigend was. Hij denkt dat de mensen zo opgelucht zijn, de verkiezingen zonder problemen verlopen, dat zij op die manier God willen danken. Geweldig! En waar bestaan die giften dan uit? Grote zakken rijst, olie om te bakken en te braden, dozen vis in blik, dozen tomatenpuree (wordt erg veel gebruikt bij het koken), zeep, tandpasta, toilet papier, biscuits en andere lekkernijen voor de kinderen. Moses vertelde dat er zelfs 35 kippen gebracht werden (die zitten nu in de diepvriezer!). En alles wat te veel is brengen we naar het Kinderhuis in Bolgatanga waar Mama Laadi heel dankbaar voor is. Door al die lokale giften kunnen we, ondanks het feit dat alles veel duurder is geworden zoals o.a schoolgeld en wat ermee samenhangt, toch de ondersteuning van alle kinderen blijven waar maken. Zoals opleidingen voor oudere kinderen als zij eraan toe zijn om een vak te leren. Een praktisch opleiding waar mee zij dan later zelfstandig aan het werk kunnen als kapper, naaister, metselaar, loodgieter of timmerrman. Ze leren dan ook om een heel eenvoudige boekhouding te voeren. En als de opleiding met goed gevolg is afgerond dan is er vaak ook nog een ondersteuning van een naaimachine of een kapper-set, en dan moeten deze jonge mensen het toch zelf doen! Hoe de situatie in hun land ook is. Maar waar is dat niet het geval? Tot slot: aan het eind van deze contactbrief willen we u ook zeggen hoe blij we zijn met uw steun voor het werk dat in Ghana namens de Alafya Foundation gebeurt, gedaan kan worden. Met uw steun en Gods hulp kunnen en mogen we kinderen hoop geven op een toekomst, proberen hen weerbaar te maken om te leven in het land waar zij geboren zijn! May God bless all of You and Ghana with the new President!

Namens de Alafya Foundation,
Gerdy Osei-van Noort.

Nieuwsbrief | Juli 2016
Door: Elly Harleman van Noort


(Penningsmeester en secretaris van de Alafya Foundation)

Aan al degenen die de Alafya Foundation een warm hart toedragen:
Met plezier willen we u weer iets laten weten over de kinderen in het kinderhuis The Kids Shelter in Sunyani en de kinderen in het Noorden, rondom Bolgatanga die door onze stichting worden ondersteund zodat ze naar school kunnen of een vak leren. Soms, in geval van nood, wordt er voor andere zaken financiële hulp geboden.

EEN KORTE IMPRESSIE

In het voorjaar van dit jaar, half maart tot half april, ben ik weer een keer naar Ghana geweest, naar mijn zus Gerdy en mijn zwager Moses. Het was weer opnieuw een ervaren hoe het leven in Ghana reilt en zeilt, in vele opzichten zo totaal anders dan hier! Hoewel de mogelijkheden bv. per telefoon, per e-mail en het omgaan met alles wat de computer biedt enorm worden benut! Alleen er zijn ook nog delen van het land waar geen bereik is voor telefoon, en waar elektriciteit ontbreekt, geen computer, geen licht, geen koelkast om maar iets te noemen. En daarbij de temperatuur die haast altijd veel hoger is dan bij ons, dit alles heeft zijn invloed op het leven van de mensen. Ook in Ghana is er vaker de invloed merkbaar van de klimaatsverandering in de wereld. Dat betekent dan dat oogsten mislukken vanwege te weinig regen of soms ook veel te veel, en het gevolg is weer dat dan vele mensen geen inkomsten van hun oogst hebben en dus minder te eten! Vooral in het Noorden van Ghana is dit de laatste jaren soms een probleem. Maar er zijn ook zaken die veel bijdragen aan het leven in Ghana. Steeds meer wegen die worden aangelegd, veel beter openbaar vervoer en bereikbaarheid in alle delen van het land, dit is goed voor handel.

Zomaar herinneringen die mij te binnen schoten toen ik aan dit schrijven begon.

THE KIDS SHELTER

Het was goed om de kinderen weer te zien. Hoe zij er leven met elkaar, naar school gaan en huiswerk maken. Hoe ze met elkaar leren in het huis te helpen met opruimen, schoonmaken, hun eigen kleren wassen. Nu denkt u: hun eigen kleren wassen? Ja, dat leren ze omdat ze later dit alles ook zelf zullen moeten doen. Natuurlijk worden ze geholpen! Ook leren ze afwassen, hoe alles moet worden schoongemaakt en hoe belangrijk dat is. Maar ook ontdekken ze wat het is om samen te spelen, van allerlei spelen, en knutselen, zelf iets maken! En dat is in de ghanese cultuur niet gebruikelijk! U begrijpt dat dit van meerwaarde is die ze meekrijgen! De kinderen in het kinderhuis gaan in Abesim naar school. Iedere dag! De oudste jongen in het kinderhuis is medisch gezien een zorgen kind, maar hij leert steeds beter met zijn ziekte om te gaan. Voor hij in het kinderhuis kwam wist hij niet dat hij ziek was, alleen altijd doodmoe. Eind 2013 was ik erbij toen Gerdy hem meenam vanuit zijn woonomgeving en weet nog hoe hij eruit zag en hoe hij was, en nu een wereld van verschil, een jongen die nu vrolijk de wereld inkijkt en steeds meer plezier aan schoolwerk beleeft.

KOSTSCHOOL

De 8 oudste kinderen zijn, sinds vorig jaar september, op een kostschool in het Noorden van Ghana. We, Gerdy en ik, zijn op de kostschool geweest, er moesten zaken besproken worden aaangaande de kinders daar. Het hoofd van de school is echt heel betrokken bij het wel en wee van zijn leerlingen en zijn school. Hij kende zijn leerlingen, en dan kan er goede informatie worden uitgewisseld. En dat is heel fijn! Eind april kwamen 4 van de kinderen voor vakantie naar The Kids Shelter. Ze komen dan met elkaar met de bus van Bolgatanga naar Sunyani. De andere vier moesten blijven, zij kregen extra lessen omdat zij dit jaar examen moeten doen. De vakantie in het kinderhuis verliep heel fijn, wel druk, maar het was een goede tijd al die kinders bij elkaar, zo vertelde Gerdy later toen we elkaar spraken per telefoon.

Het volgende om u een indruk te geven wat het inhoud als een kind naar kostschool gaat. Het gaat meestal om beter onderwijs, dat is het eerste! Maar er moet dan van alles mee voor ongeveer drie maanden: Kleding, zeep om je kleren te wassen, zeep voor de douche, handdoeken, tandenborstel en tandpasta, voor de meiden maandverband. Een zak instant cacaopoeder om eens een beker chocolademelk te kunnen drinken en zo nog het een en ander, ook ghanese eetbare zaken. Ze hebben elk een kleine kist met slot om hun spullen in te bewaren. Voor de vier bovengenoemde blijvers moest dan ook het nodige meegenomen worden. Ook namen we twee grote zakken rijst ( 20 kilo per stuk) die Gerdy als gift had gekregen, mee naar Laadi. Als de kinderen van de kostschool een weekend vrij zijn dan gaan ze naar het kinderhuis van Laadi, ze eten daar en dat niet alleen; zo kun je met dichte beurzen elkaar betalen! Laadi wordt ondersteund door AFRIKIDS, een stichting in Engeland, Londen.

Laadi, een medewerkster van Gerdy toen zij in Bolgatanga werkte, is onze tussenpersoon aangaande de schoolkinderen die we rondom Bolgatanga ondersteunen om naar school te gaan. Zij kent de mensen, ziet het als er problemen zijn en overlegt dan met Gerdy. Toen Gerdy en ik 5 dagen naar Bolgatanga zijn geweest heb ik weer eens ervaren hoe dat in zijn werk gaat. Met Laadi, die ook zonder wegen overal de weg weet, zijn we bij een temperatuur van bijna 40 graden naar verschillende compounds gelopen om te overleggen met de mensen die ondersteund worden met schoolgeld. Dat zijn een enkele keer lastige situaties, maar meestal komt er wel een oplossing. En hierbij aansluitend het volgende. In het guesthouse waar we in Bolgatanga verbleven kwam een jonge man, Akansona A. Elijah, naar Gerdy toe, hij overhandigde haar een brief waarin hij beschreef hoe hij door de steun van onze stichting zijn leven vorm had kunnen geven en nu zover was dat hij naar de Teacher Training ( PABO noemen wij het) kon gaan om leraar te worden en zoals hij schreef dit te doen om echt kinderen er bovenop te helpen, hij weet hoe slecht de situatie van een kind kan zijn. Hier is zijn persoonlijke verhaal:

MY STORY

Mijn naam is Akansona A. Elijah. Ik ben 24 jaar oud. Mijn vader is bij een ongeluk overleden toen ik drie jaar oud was. De familie van mijn vader stuurde ons, mijn moeder en ik, het huis uit en de straat op zodat het land van mijn vader voor hen bleef! In het jaar 2000, nam mijn moeder mij en onze spullen ( weinig) mee naar het Noorden, dat is ten noorden van Bolgatanga, waar zij de hele dag werkte en zo “beloond” werd met een kamer om samen in te leven. Het was enige tijd later toen mijn moeder niet meer was opgewassen tegen de ontberingen van dit leven dat haar “vriendin” kwam en mij meenam naar Kumasi, om voor haar te werken! Kumasi is een grote stad, ± 500 km. ten zuiden van Bolgatanga.

Toen de vrouw mij had meegenomen naar Kumasi werd mijn werk waterzakjes verkopen op straat. Iedere morgen stond ik om 4 uur op, maakte de compound schoon,( compound = een woonsituatie voor een familie, alleen niet vergelijkbaar met onze woonhuizen), deed de afwas, en bracht allerlei zaken naar Ofrorikrom ,vlak bij Kumasi, waar de vrouw van alles en nog wat verkocht. Dan direct terug naar het huis en met het water op pad om te verkopen. Ik was dus altijd de eerste persoon die opstond in de morgen, en de laatste die ging slapen op een mat. De veranda was de plek waar ik moest slapen. In die tijd verloor ik het contact met mijn moeder, en wanneer ik heel voorzichtig probeerde iets over mijn moeder aan de weet te komen dan dreigde de vrouw mij geen voedsel meer te geven, dus ben ik ermee gestopt om naar mijn moeder te vragen. Ik voelde me eenzaam en niet veilig. Dit maakte dat ik bevriend raakte met jongens uit de naaste omgeving. Mijn vrienden waren beter gekleed en zij hadden voedsel in hun etensboxen voor onder schooltijd, terwijl ik dikwijls kapotte kleren droeg bij mijn werk op de straat. En dan is er het wonder dat ik binnenkom in een klaslokaal!!!!!!! Waar we ook maar bij elkaar waren, daar spraken zij over interessante schoolzaken terwijl ik niets te zeggen had. Ik hield me stil ook als zij van onderwerp veranderde. Op een zondagmorgen, ik kon mijn situatie niet langer accepteren en gaf openlijk mijn wens te kennen om naar school te gaan aan de vrouw en het bijzondere was dat haar kinderen naar school gingen. Haar antwoord was : nee! Je bent hier om voor mij te werken en niet om naar school te gaan. Mijn verlangen om naar school te gaan werd zo sterk dat ik er geen weerstand meer aan kon bieden. En toen besloot ik weg te lopen van uit mijn gevangenschap. Op een dag stond ik op, zoals altijd dacht zij dat ik mijn werk deed. Ik ging het huis uit rond 4.00 uur in de morgen, liep over straat tot het wat lichter werd en ging naar het busstation. Daar ontmoette ik een man die mij eerst niet zo zag zitten maar wat later toch aandacht had vanwege mijn armoedige en magere voorkomen. De man vroeg mij waar ik naartoe ging en ik vertelde hem mijn verhaal, hij kocht voedsel voor mij en betaalde de reis naar Bolgatanga, hij verzekerde zich dat ik in de goede bus terecht kwam voordat hij zijn reis vervolgde. In Bolga begon ik in de derde klas “primary 3 “(…groep 5 lagere school ) Ik was de oudste leerling in een hele volle klas en de andere leerlingen noemde mij hun vader en dat maakte mijn helemaal niet blij maar ik verdroeg het. Toen mijn alleenstaande moeder hoorde dat ik terug was gekomen stuurde zij mijn jongere broer James naar mij toe. We woonden in ons oude huis achter het familiehuis, het was een bouwval. De “old man” in het familie huis wilde ons weg hebben en gaf aan dat hij oud was en niet in staat ons te voeden. Voor en na schooltijd gingen we voor lokale ondernemers met een houweel brokken steen, uit de rots, klein te maken en zij gaven ons dan te eten zelf soms geld om eten te kopen. Er zijn veel risico’s bij het klein maken van brokken steen, maar het was niet anders. Zelfs één van de jongens kreeg een stuk steen tegen zijn oog. Ik herinner me, nu ik dit schrijf, dat hij tenslotte zijn oog helemaal moest missen.Het was in deze tijd dat Sister Dora onze conditie opmerkte. We zagen er ondervoed en miserabel uit. Zij gaf ons toen een deel van haar eten als zij kookte. En ook vertelde zij ons verhaal aan mama Laadi. Op een dag, we waren in ons enorm bouwvallige huis, brachten mama Laadi en mama Gerdy een onverwacht bezoek. Toen zij de plaats zagen waar wij leefden waren zij diep geschokt, zodat mama Gerdy aan de familie die in het familiehuis woonden zeer dringend heeft gevraagd ons toe te staan om ook in dat huis te mogen wonen, maar de oude man zei nee omdat ook zijn zoons niet blij zouden zijn met zo’n beslissing. Gerdy stond op de binnenplaats van het familiehuis, keek rond en begon te huilen. Toen mijn jongere broer daar binnen kwam en zag dat mama Gerdy huilde, kwam hij naar mij toe en zei: Broer kom mee en kijk naar “the White lady” zij huilt, waarom?....is er iemand dood? Toen ik het zag was ik helemaal sprakeloos. Die dag dat mama Laadi en mama Gerdy ons bezochten maakte in feite dat wij ons echt menselijk wezens voelden. Terwijl het voor de eerste keer was dat wij een blanke vrouw openlijk zagen huilen was het tegelijk onze meest gelukkige dag! We voelden een liefde en genegenheid zoals we nog nooit hadden ervaren in ons hele leven. Vanaf dat moment kregen wij wat geld voor voedsel. In feite redde Mama Gerdy meerdere kinderen in onze gemeenschap van het levens bedreigende werk dat zij deden. Sommige kinderen konden leren voor timmerman, en voor enkele anderen die naar school wilden werd schoolgeld betaald. De invloed die dit gaf in Zuarungu-Katanga is zo groot dat dit niet in woorden is te zeggen. Ik zelf in het bijzonder, zij bracht mij naar een werkplaats voor elektrische apparaten,op mijn verzoek , omdat ik zonder diploma van school was gekomen. Terwijl ik het werk van een elektricien leerde in de werkplaats, onderhandelde ik met mijn baas om ook nog part time naar school te mogen gaan, hij stemde ermee in.

Toen ik mijn BECE-examens deed slaagde ik heel erg goed en had zo toestemming voor de Zamse senior Highschool. Ik gebruikte het geld voor voedsel om mijn schoolgeld te betalen. Toen in 2014 deed ik de WASSCE examens en had ik voor meerdere onderwerpen A-1 (zeer hoge kwalificatie) speciaal voor wiskunde. Voor één onderwerp had ik E-1 (slecht) en besloot dit over te doen. Ik wil nu de opleiding teacher training (bij ons PABO) gaan volgen. Ik beloof plechtig dat ik hard zal werken en haar (mama Gerdy) niet zal teleurstellen.

Tot slot wil ik zeggen dat wij haar zullen herinneren en al haar vrienden en donors, herinneren in onze gebeden. We bidden dat zij in haar leven de rijpe vruchten van haar werk zal zien!

EINDE

aan het eind van deze contactbrief willen we u ook zeggen hoe blij we zijn met uw steun voor het werk dat in Ghana namens de Alafya Foundation gebeurt, gedaan kan worden. Met uw steun en Gods hulp kunnen en mogen we kinderen hoop geven op een toekomst, proberen hen weerbaar te maken om te leven in het land waar zij geboren zijn!

Namens de Alafya Foundation,
Elly Harleman van Noort.

Nieuwsbrief | Januari 2016
Door: Elly Harleman van Noort


(Penningsmeester en secretaris van de Alafya Foundation)

Aan al degenen die de Alafya Foundation een warm hart toedragen...
Onderstaand stuk spreekt voor zich! En probeert u achter deze naam alle kinderen te zien, groot en klein, elk in hun eigen situatie, waar de Alafya Foundation zich sterk voor maakt, door uw onmisbare financiële ondersteuning. Heel veel dank daarvoor! Wij wensen u veel leesplezier.

HET VERHAAL VAN EVA

Ik heet Juliana. Mijn tweelingzuster heet Juli. Ik veranderde mijn naam en heet nu Eva. Ik ben nu 22 jaar. Ik ben opgegroeid in het dorp Winkogo in Upper East Region, de omgeving van Bolgatanga. Mijn moeder heet Azaka Grace, mijn vader Anafo. Ik heb nog twee broers en een zus. Deze zus heet Diana, zij is 26 jaar. Genoemde broers waren de oudste en zijn overleden, de ene broer door een ongeluk en de ander door malaria!

Wat onze moeder ons vertelde is dat mijn vader is gestorven toe wij, de tweeling, een jaar oud waren. Onze moeder verliet ons toen wij 5 jaar waren. Onze zus Diana was toen 9 jaar. In 1999 voelden we ons zo miserabel, zo ellendig, wij waren ondervoed want er was geen eten voor ons. We konden alleen eten als we naar school gingen, waar men gewoon was om voor ons te koken, sorgum, een soort graan. Een maaltijd per dag!

In diezelfde tijd werd onze broer ziek, malaria. Hij stierf omdat er geen geld was om naar het ziekenhuis te gaan. Deze broer zat op dezelfde school als wij, de drie zussen. De school was vlak bij ons huis. Toen men op school hoorde dat mijn broer was gestorven aan malaria omdat er geen geld was voor het ziekenhuis waren de leraren en leraressen allen zeer ontdaan en treurig. Een van de leraressen, madame Christy, had een vriendin. Deze vriendin werkte voor the white lady. Zij vertelde dat the white lady overal klinieken had, in veel kleine dorpen en in de stad Bolgatanga, en dat iedereen word geholpen! Madame Christy vertelde het schoolhoofd en de andere leden van het schoolteam dat zij met haar vriendin naar haar toe zou gaan om om hulp te vragen. Iedereen is blij en bedanken haar, maar wie was deze white lady?

Madame Christy is met haar vriendin gegaan, Laadi Awuni, en vertelde over onze situatie in Winkogo aan the white lady; Gerdy Osei-van Noort (oprichter van de Alafya Foundation). Laadi en Gerdy zijn in Winkogo gaan kijken en troffen er een hopeloze situatie aan. Onze situatie, kinderen zonder ouders was een probleem dat niet zomaar was opgelost, maar samen werd er een oplossing gevonden:
De drie zussen gingen alle drie weer naar school, en er werd elke maand beschikbaar gemaakt voor eten, zoals millet, rijst, zout en nog meer wat nodig was! Er werd contact met de school gelegd en afgesproken dat het schoolgeld voor deze kinderen zal worden betaald, bestemd voor uniformen, boeken, schriften en pennen. Ook word er aandacht besteed aan verbetering voor kinderen in hun dagelijkse leefsituatie, eigenlijk een nieuw leven voor deze drie kinderen! Ze groeien op en er word in de jaren die volgen hard gewerkt door onze meiden. Diana heeft nu de Senior Highschool afgerond (vergelijkbaar mat HAVO/ VWO), mijn tweelingzus Juli is gediplomeerd naaister en kan ervan leven! En ik, Juliana/ Eva heb ook mijn Senior Highschool afgerond met prachtige cijfers en ga nu de verpleegstersopleiding volgen in Zuarungu, bij Bolgatanga, dank zij Mama Gerdy!

Na dit alles schrijft Eva:
Ik wil graag gebruik maken van deze mogelijkheid om Mama Gerdy te bedanken! Ik herinner mij dat Mama Gerdy mij later vertelde dat mensen in Nederland geld geven en er een rekening is die bedoeld is voor kinderen, jongeren zoals wij, zodat zij naar school kunnen en een opleiding volgen, en dat de oudere zus van Mama Gerdy dit allemaal verzorgt! Hierbij wil ik ook graag de zuster van Mama Gerdy heel erg bedanken voor alle ondersteuning en alle andere die ons helpen, dat God hen allen mag zegenen. Mama Gerdy, mijn familie en ik zullen u nooit vergeten, of onze lerares Madame Christy en haar vriendin Laadi. We voelen ons, door alles wat er geweest is, nu ook kinderen van Mama Gerdy!

Eva.

Na dit verhaal heeft u natuurlijk al begrepen dat het Schoolfond van de Alafya Foundation voor de kinderen de uitkomst was. En zeer zeker niet voor hen alleen. Momenteel worden in en om Bolgatanga 130 kinderen ondersteund om naar school te gaan, dit in samenspel met de Stichting Salvatoriaanse Gezinsadoptie.

Nieuwsbrief | Juli 2015
Door: Elly Harleman van Noort


(Penningsmeester en secretaris van de Alafya Foundation)

Deventer, juli 2015

Aan al degenen die de Alafya Foundation een warm hart toedragen……
Beste mensen, allemaal,
We hopen dat deze contactbrief u weer even opnieuw iets over de kinderen, in Bolgatanga en in Sunyani, in Ghana, laat ontdekken. Hoe anders het leven in veel situaties daar is, dan hier in Nederland, alleen al het leven in een compleet ander klimaat dan wij gewoon zijn. We wensen u veel leesplezier.

Een teken van leven vanuit de Alafy Foundation over de kinderen in Ghana. Binnenkort komen de grotere kinderen die op kostschool zitten voor de zomervakantie weer thuis! Het kinderhuis, the Kids Shelter, blijft hun THUIS. Ook de kleine kinders in het kinderhuis zullen dan vakantie hebben, en met elkaar zullen ze dan deze vakantie weer met elkaar doorbrengen. Ook in Bolgatanga hebben de schoolkinderen, die we ondersteunen, vakantie. U ontdekt het al, net als in Nederland gaan in Ghana kinderen naar school en hebben vakantie! Het lijkt me goed voor u om te weten dat we in en rond Bolgatanga +/- 130 kinderen zo ondersteunen dat zij naar school kunnen gaan en leven in de kring van de familie die hen zo opvangt en verzorgt, omdat eigen ouders er niet zijn. Doordat de Salvatoriaanse Gezinsadoptie het werk in Bolga mede ondersteunt, is het mogelijk zoveel kinderen te helpen. In de nabije toekomst zullen er kinderen zijn die voor vervolg/ hoger onderwijs in aanmerking komen, al naar gelang hun capaciteiten. En U zult begrijpen dat daar een ander kostenplaatje aan hangt dan de schoolopleiding tot nu toe. Het bestuur van de Alafya foundation Ghana, in Ghana gaat overleggen hoe dit gegeven in goede en mogelijke banen moet worden geleid. Een meisje, Juliana, wordt vanaf September gesteund voor de opleiding tot verpleegster. Zij heeft met zoveel inzet en doorzettingsvermogen, vanuit een leefsituatie waar wij geen weet van hebben, haar diploma van de Senior Highschool gehaald met zeer goede cijfers. Alle vertrouwen dat zij dit op deze wijze zal doorzetten! Over dit alles zult u later meer horen.

Dan nu enige beschrijving bij de plaatjes:
1. Een van de kinderen uit het kinderhuis, zij staat symbool voor alle kinderen, groot en klein, die de Alafya Foundation door uw trouwe donaties kan ondersteunen en hen zo een toekomst bieden.
2. U ziet hier het bordje dat aangeeft dat het Kennemercollege Beverwijk/ Heemskerk met sponsor akties van leerlingen ook op momenten bijdraagt aan de Alafya Foundation. Hun bijdrage is gebruikt om een muur te bouwen die het kinderhuis een eigen vrije ingang geeft vanaf de openbare weg. Daarom de naam Kennemerstreet!
3. Op dit plaatje ziet u zakken liggen, de witte zak is gevuld met suiker, de andere zak is gevuld met een mengsel dat doet denken aan onze brinta en havermout door elkaar. Daar wordt s morgens vroeg de pap van gekookt voor ontbijt! Langzamerhand wordt het kinderhuis in Sunyani meer bekend en zo worden er regelmatig van dit soort giften gegeven, en met dank aanvaard! U ziet ook nog een hoeveelheid blikjes limonade. Niet alleen in natura maar ook wordt er soms geld overhandigt. Voor de kinderen in het huis is dan de boodschap!
4. Iets totaal anders, en u begreep het mogelijk al. Afval wat je kwijt moet dat verbrand je gewoon op de openbare weg waar het op een stapel is neergegooid. Dit is een plek vlakbij het huis van Gerdy en Moses. Op de achtergrond ziet u de auto waarop Alafya Foundation en meer is aangebracht, een busje dat voor alles en nog wat dienst doet. In Ghana begint ook het besef over milieu problemen door te dringen. Je ziet steeds meer dat er mensen zijn die, net als wij, afvalbakken hebben en op een bepaalde tijd aan de weg kunnen zetten, maar het is nog zeer mondjes maat, maar wel een begin! Heel vaak heb ik (Elly), als ik bij Gerdy was, geholpen om afval te verbranden en ik zal u maar niet vertellen wat allemaal!
5. Iets van de natuur in een tropisch land. De tak met rose bloemen is de bougainville, die op dit plaatje voluit bloeit in de tuin, tegen een muur, van een hotel in Sunyani. Een struik die zeer snel groeit, en kan witte, rose of andere kleuren hebben. De plant heeft scherpe doorns/ stekels, waar je je goed aan kan verwonden als de struik gesnoeid met worden. Van de andere bloem weet ik de naam niet, maar deze groeide in het wild. In een land met een tropisch klimaat is de groei van bomen en planten/ bloemen zo imponerend, zo groots dat ik altijd weer onder de indruk ervan ben. Eens zag ik langs de weg waar Gerdy en ik even stopten voor een bakje Nescafé door de rand van het asfalt een tomatenplantje groeien, met een tomaatje zo groot als een grote doperwt, je gelooft je eigen ogen niet!

Nieuwsbrief | 29 januari 2015
Door: Gerdy Osei-van Noort


(oprichter Alafya Foundation)

Zes maanden later. Er is zoveel gebeurd.

Een bewogen halfjaar is het geweest: In augustus, tijdens de schoolvakantie terwijl de kinderen allemaal in Bolgatanga waren voor een logeerpartij, werd ik ziek en moest ik opgenomen worden in het ziekenhuis met voortdurend braken en hoofdpijn: Toch weer malaria. Dit was een moment van inkeer, wat doen we met al onze kinderen, ik word er natuurlijk ook niet jonger op. Laadi vroeg mij ronduit: "Ma, waarom stuurt u de oudste kinderen niet naar een kostschool? Ik heb er ook een aantal in diverse kostscholen. Dan komen ze thuis in de vakanties en daarna gaan ze weer terug!". Laadi is een van mijn vroegere medewerkers en runt nu in Bolga ook een kinderhuis!

Toen volgde er intens overleg met de NGO Alafya Foundation Ghana, de mensen die de achtergrond zijn voor het kinderhuis en het werk met de schoolkinderen in Bolgatanga. En met elkaar werd besloten: dat 8 kinderen zullen naar een kostschool vlakbij Bolgatanga gaan. Dat was een enorme voorbereiding maar gelukkig konden we alles op tijd klaar krijgen voor de 10de September en daarna hadden we dus nog maar 6 kleinere kinderen in ons kinderhuis, en de twee kinderen via Grandma Judi waar u al over heeft kunnen lezen in de contactbrief van Juli 2014.

Toen alles was geregeld ben ik op 18 september naar Nederland gekomen om uit te rusten en medisch opgepept te worden. Moses bleef achter om alles hier draaiende te houden. Het was heerlijk om even in Nederland in te zijn. Om mijn verjaardag (70) met al mijn broers en zussen te kunnen vieren. Om onze 2 dochters met de 2 kleinkinderen in de VS op te zoeken. En het was heerlijk om weer in Sunyani gezond en wel aan te komen en verwelkomd te worden door een stralende Moses.

En dan de voorbereidingen voor de kerstvakantie. Want alle kinderen kwamen weer thuis. Wat een feest! Zo fijn alle kinderen weer bij ons te hebben en te zien hoe zij de Kids'Shelter als hun thuis waardeerden. Tijdens het kerstdiner had Grandma Judy een Bijbel, een heel moderne vertaling, als kerstgeschenk voor elk kind. Ook organiseerde zij een kerstspel met de kinderen. Met vreugde constateerde ik dat de kinderen ten goede veranderd waren, cooperatiever, behulpzamer. Nu zijn ze weer terug in school.

Dan wil ik eindigen met een verzoek: Het gaat om een van de kinderen, een jongen van 13 jaar, Richard, die veel bezig is met en vragen heeft betreft spiritualiteit. Ook hij heeft een Bijbel gekregen en hij heeft er veel in zitten lezen. Wilt U voor deze jongen bidden? Dat hij mag ervaren dat Jezus hem liefheeft. En dan Linda die ik al eerder -in de vorige contactbrief- noemde, ik vond een briefje van haar waarop stond "I cannot be good". Het trof me diep.

Wilt U beide kinderen gedenken? Dank U van harte daarvoor en namens alle kinderen wens ik U van harte een gezegend 2015.

Hartelijke groeten van Moses en Gerdy.